8 Ocak 2012 Pazar

Herşey o kadar öğrenilmeye değmeyecek şey ki öğrendiklerimi niye öğrendiğimi, öğrenemediklerimi de bu kadar boşlarken nasıl hala öğrenemediğimi anlayamıyorum.

4 Ocak 2012 Çarşamba

Herşey o kadar yok ki artık hafızamda
Herşey o kadar kaçıyor ki gönlümde

Beyin risk yönetimi


Konuşmaya değil düşünmeye alıştım yalnız bir evin içinde olduğum için.

O yüzden durduramıyorum beynimi.

Ağzımsa konuşamıyor, konuşturamıyorum seslenmeleri unuttum,

toplumda yada burada size ve kimseye seslenemiyorum.

Kendimi kendimle yada başka birinle artık 5 saatten fazla oturmuş düşünemiyorum

Bakmayı iyi biliyorum ama anlamsız boş,

boşluklara dalıp çok gidiyorum

Etrafta fark ettiğim garip incelenecek bişey kalmadı evde çünkü

Tablolar yamulmuyor, diş macunu ortadan sıkılmıyor.

bi anda değiştirebileceğim değiştirmem gereken bi dünyaya uyanmıyorum

Kızacağım bişey yok, kimse yok diye

Kendime kızmakta beni yordu kendime de kızmıyorum

gidenlere de

Yoran şeyler var dedim,sadece dinlenmeye kalktım bende

Sonra o kadar dinlenebiliyordum ki yoruluyordum dinlenmekten

Kimse ne çok çalıştın diyordu, ne de çok tembellik ettin.

mesela çok uyudum her yerim ağrıyordu

çok uyumuyordum hasta oluyor,yaşlanıyordum.

tek başıma çok ağlıyordum

tek başıma çok değil hiç gülemiyordum.

Yemiyordum, aç kaldığımı bilmiyordum

Yada zararlı her şeyi atıştırıp geçiyordum.

Sızlanmıyordum feryat edemiyordum, çaresizlik nedir hiç bilmiyordum

Çaresiz insan seslenecek birini hissederdi o zaman çaresiz kaldığını anlardı yardııım dilerdi...

Bense susuyordum,

Kapalı kutu olmayı seçiyordum

Kimseye bu yaşamın boşluğunu göstermek istemiyordum

Ben bu manzarayı izliyorum.

Başkalarını da takip etmiyorum

İnsanlar başkalarını takip etmeye dalarken kendi yaşamlarının takibini unutmuş sanki

yoksa ben miyim takip etmeyen ne kendini ne kimseyi.

ama öbür dünyaya da ait değilim

Ait olduğum dünya bu, ben razıyım galiba

Ne insanların tercihine kızıyorum, ne unutulmalara

Eskiden çok kızardım ota boka.

kızmak yaşam belirtisiydi.kötü yaşamımın homurdanması.

Ama şimdi homurtum yok.

Hayatım yok.

boşvermişim

nasılsın deme..

özel anlatacak bir hal içinde değilim.

Yaşayarak iyi olunmuyor

Artık konuşarakta iyileşmem.

Anlatarakta..

Yazarakta

Bilerekte..

Unutarakta..

Hatırlyarakta hatırlanarakta..

yada bakışarakta

kokular bişey ifade etmiyor.

özendiğim hiçbirşey yok..

kendimdir mevzum..

artık başka bişeye ne odaklanırım ne de odaklanılmış olurum.

Blog List

Denemelere kısa yol

Foto imzalarım

kontrol amiri

tura

logos